Rabindranath Tagore

Rabindranath Tagore bengal polimati — shoir, yozuvchi, dramaturg, bastakor, faylasuf, ijtimoiy islohotchi va rassom bo‘lgan. U XIX asr oxiri va XX asr boshlarida bengal adabiyoti va musiqasi, shuningdek, hind san’atini tubdan o‘zgartirgan. "Gitanjali" (Qo‘shiqlar tuhfasi) asari muallifi sifatida 1913-yilda adabiyot bo‘yicha Nobel mukofotini qo‘lga kiritgan ilk yevropalik bo‘lmagan shaxsga aylangan. Uning she’riy qo‘shiqlari ruhiy va jo‘shqin deb baholangan, ammo uning "nafis nasri va sehrli she’riyati" Bengal tashqarisida ko‘pchilikka noma’lumligicha qolmoqda. Uni ko‘pincha "Bengal bardlari" deb atashadi. Tagore sakkiz yoshidan she’r yoza boshlagan. O‘n olti yoshida "Bhanusimha" ("Quyosh sheri") taxallusi ostida o‘zining ilk salmoqli she’rlarini e’lon qilgan. 1877-yilga kelib o‘zining haqiqiy ismi ostida dastlabki hikoya va dramalarini nashr ettirgan. Gumanist, universalist va xalqaro munosabatlar tarafdori sifatida Britaniya hukmronligini qoralab, mustaqillik uchun kurashgan. Bengal Uyg‘onish davri vakili sifatida u rangtasvir, eskizlar, yuzlab matnlar va ikki mingga yaqin qo‘shiqlardan iborat boy meros qoldirgan. U asos solgan Visva-Bharati universiteti ham uning nomini abadiylashtirib kelmoqda. Tagore qat’iy klassik shakllardan voz kechib, bengal san’atini zamonaviylashtirgan. Uning romanlari, hikoyalari, qo‘shiqlari, raqs-dramalari va esselari siyosiy hamda shaxsiy mavzularni qamrab olgan. "Gitanjali", "Gora" va "Ghare-Baire" uning eng mashhur asarlari sanaladi.