Paolo Conte

Paolo Conte (1937-yil 6-yanvarda tug'ilgan) — italyan xonandasi, pianinochi, qo'shiqnavis va huquqshunos. U o'zining xirillagan va jarangdor ovozi bilan mashhur. Uning ijodi italyan va o'rtaer dengizi ohanglarini jazz, bugi-vugi hamda fransuz chanson va lotin-amerika ritmlari bilan uyg'unlashtiradi. Conte Asti shahrida tug'ilgan. Ota-onasi jazz shaydosi bo'lgani sababli, Paolo va uning akalari yoshligidan ko'plab jazz va blyuz yozuvlarini eshitib o'sishgan. Parma universitetida huquqshunoslik diplomini olgach, otasi bilan advokat yordamchisi sifatida ish boshlagan, bir vaqtning o'zida musiqiy ta'limini ham davom ettirgan. U trombon, vibrafon va pianino chalishni o'rgangan. Bir qancha mahalliy guruhlarda faoliyat yuritganidan so'ng, akasi bilan birgalikda "Paul Conte Quartet" jazz ansamblini tuzgan va "The Italian Way To Swing" albomi bilan debyut qilgan. 1964-yilda "Clan Celentano" bilan shartnoma imzolab, Vanna Brosioning "Ed ora te ne vai" qo'shig'i bilan bastakor sifatida ijodini boshlagan. Keyingi yillarda Vito Pallavicini bilan hamkorlikda Adriano Celentano ("Siamo la coppia più bella del mondo", 1967; "Azzurro", 1968), Caterina Caselli ("Insieme a te non ci sto più", 1968), Fausto Leali ("Deborah", 1968) va Enzo Jannacci ("Messico e nuvole", 1970) uchun xit qo'shiqlarni yozgan. 1974-yilda prodyuseri Lilli Grekoning talabi bilan o'zining ilk "Paolo Conte" albomini yozib olgan.